Nestbevuiling

Posted on 14 februari, 2019

Of waarom de klimaatdiscussie geen klimaatdiscussie is

Het is het grootste probleem van deze tijd, en toch maakt maar 2% van de bevolking zich er écht druk om. Het probleem krijgt dus veel te weinig prioriteit en we doen er veel te weinig aan: een kwestie van too little too late.

Het eerste dat niet klopt aan het thema is het woord: ‘klimaatprobleem’

Het veronderstelt namelijk dat het klimaat een probleem heeft. Niet wij. Het klimaat is iets dat zich buiten (ons) afspeelt. Het is mooi weer, of niet, het regent of sneeuwt. Niet iets waar je zelf invloed op uit kan oefenen. Het ís er gewoon. Daarmee blijft het klimaatprobleem een abstract gegeven. Een ver van mijn bed show. Als het onderwerp op tv langskomt dan zappen we verder, en als mensen over de plastic soup praten dan denken we: ‘leuk wat die jonge jongen, Boyan Slat, doet, maar niet iets waar ik verder mijn hersenen mee hoef te belasten.’

Ook de politiek en bedrijven behandelen het als iets abstracts

Degenen die de discussie voeren, de machthebbers van deze wereld, spreken over het klimaatprobleem als iets dat ooit veranderd zal moeten worden, maar nu nog even niet. Want stemmers, zo blijkt, gaan op een andere partij stemmen als je autorijden, vlees of vliegen duurder maakt. Dus gebeurt er niets. Vliegen wordt niet duurder, autorijden wordt niet duurder, en als de energiebelasting 30 euro omhoog gaat staat iedereen op zijn achterste benen en wordt er meteen gepraat over ‘compenseren’ – we willen namelijk niet ons gerieflijke leventje veranderen.

Ik ben er dan ook voor om het woord ’klimaatprobleem’ te veranderen

En als we dan toch bezig zijn, mag dan ook het woord ‘duurzaamheid’ bij het circulaire afval? Duurzaamheid zegt ons namelijk ook weinig: iedereen kent wel iemand die ‘iets’ met duurzaamheid doet, maar als we het probleem echt willen aanpakken dan zou iedereen de hele dag met duurzaamheid bezig moeten zijn willen we het überhaupt overleven. Want, in het hele melkwegstelsel is er maar één plek waar wij kunnen leven, waar water is, voedsel kan groeien en waar we kunnen ademen. De Aarde. En juist deze plek zijn we aan het slopen: we halen meer grondstoffen jaarlijks uit de Aarde dan de Aarde kan vervangen.

Zolang ons taalgebruik vaag is en de schade vooral ergens anders wordt aangericht, voelen we de urgentie niet en doen we niets

En over 30 jaar, als het onomkeerbaar is, en er 500.000.000 Afrikanen naar Europa zijn gevlucht, dan zeggen we: hadden we in 2019 maar ‘iets’ gedaan.

Daarom vind ik dat we de term “nestbevuiling” moeten gaan gebruiken

Want dat is wat we doen. Net als een jonge hond die die in zijn eigen mand poept en niet meer lekker zit, zo doen wij dat ook.

Alleen merken wij in het Westen er weinig van, want de ‘poep’ is voelbaar op de Malediven, waar de zeespiegel stijgt en de atollen in zee verdwijnen. Of in Bangladesh, waar de overstromingen steeds erger worden. Maar het is ver weg en we merken er niets van want als we vliegen naar dat soort landen, dan zitten we op de witte stranden die nog niet onder water staan en wat laten ons vervoeren door vliegtuigen die er van de binnenkant mooi uitzien. Niemand ziet wat er uit de motoren naar buiten komt.

‘Gelukkig’ merken we er in Nederland ook steeds meer van. Van die Nestbevuiling

Als je wandelt of sport, en er komt een auto langs, dan ruik je de (nest)vervuiling en hopelijk denk je: hier moeten we met zijn allen wat aan doen.

Maar, net als bij alle gedragsveranderingen – of dit nou in sales is of, zoals in dit geval, in het voorkomen van nestbevuiling, kost dit tijd. Men moet zich eerst bewust worden. Dan merken dat we onbekwaam zijn. Dan bekwaam worden om uiteindelijk het nieuwe gedrag als normaal te gaan ervaren. Zo eet ik sinds 10 dagen nog maar twee keer per maand rundvlees. Het ‘maken’ van rundvlees gebruikt ongelooflijke hoeveelheden water en de methaan die koeien uitstoten is vele malen schadelijker dan co2. Ik zit nu in de fase ‘onbekwaam’. Mijn partner kookte vanavond gehaktballetjes, maar ik had deze maand al twee keer rundvlees gegeten dus ik at ze niet. Lastig? Enigszins. Ik ben dol op gehaktballetjes, maar ik wil perse volhouden. Van veganistische vrienden hoor ik dat je er aan went; minder of geen vlees. Ik hoop het maar want het voelt nog lang niet als het nieuwe normaal.

En nu?

Ik heb een verzoek. Kom alsjeblieft 10 maart naar de nestbevuilingsmars in Amsterdam
Helpt het? Geen idee. Maar we worden ons er in ieder geval van bewust dat er meer mensen zijn die niet langer in de eigen mand willen poepen. En ik hoop dat jij er daar één van bent.